آهنگری به وضوح قدیمی‌ترین فرایند فلزکاری شناخته شده است. از روزگاری که مردمان ماقبل تاریخ دریافتند که می‌توانند آهن اسفنجی را گرم کرده و با کوبیدن با سنگ آن را به وسیله‌ای مفید تبدیل کرد، آهنگری روشی مؤثر برای تولید بسیاری از اشکال مفید بوده است. آهنگری امروزی صرفاً گسترش هنر باستانی است که توسط سازندگان زره و آهنگران روستایی انجام می‌شد. امروزه چکش‌های پرقدرت و پرس‌های مکانیکی جایگزین چکش دستی و بازوی انسان شده‌اند و قالب‌های فولادی جایگزین سندان شده‌اند. امروزه دانش متالورژی مکمل هنر و مهارت صنعتگر شده است. اندازه قطعات ساخته شده به روش آهنگری می‌تواند از قطعات ۲ سانتی‌متری تا قطعاتی با وزن بیش از ۱۷۰ تن متغیر باشد.^[۱]