حسین کفری تربتی؛ 987ش

خطاط و شـاعر. اصـل وى از زاوه(تربت حیدریه) خراسان بود که در مشهد رضوى نشو و نما یافت. در عنفوان جوانى به اتفاق مولانا نوعى خبوشـانى از خراسان به هند رفت و مدت مدیدى در دکن بود و تحت ملازمت خان خانان قرار گرفت و منشـى درگاه شـاهزاده دانیال بن اکبر شاه شد و قصایدى در مدح آن شاهزاده گفت. وى همواره با مولانا ملک قمى، ظهورى ترشـیزى، شـکیبى اصـفهانى، انیسـى شاملوى هروى و دیگران هم صحبت بود. مدتى نیز تحت ملازمت نواب سید یوسف خان مشـهدى به سر برد. کفرى در نوشتن خط .شکسته مهارت داشت. وى در برهانپور درگذشت. صاحب« الذریعه» سال وفات او را به اشتباه 1077 ق ذکر کرده است